Δεν πρόκειται για μια ακόμη καταγγελία, πρόκειται για την πραγματικότητα. Τρανή απόδειξη, για όσους δεν το έζησαν οι φωτογραφίες και το βίντεο που επισηνάπτω στο τέλος.

Στην παραπάνω φωτογραφία φαίνεται καθαρά ο νεοναζί χρυσαυγίτης να περπατάει δίπλα και ανάμεσα από τα ΜΑΤ, έχοντας καλυμμένο το πρόσωπο του και στο χέρι του παλούκι. Τόσο ο χρυσαυγίτης όσο και ο ΜΑΤάς που διακρίνονται επιτήθονται στους αντιφασίστες.

Ο κουκουλονόμος ισχύει μόνο για τους διαδηλωτές των αντιμνημονιακών διαδηλώσεων και για αναρχικούς!!!

Σήμερα το βράδυ στην Κομοτηνή, μπάτσοι και νεοναζί χρυσαυγίτες επιτέθηκαν παρέα στην αντιφασιστική πορεία.

Οι μπάτσοι είχαν αποκόψει τον δρόμο που οδηγούσε στα γραφεία τους και από ένα διπλανό στενό, επιτέθηκαν στην πορεία από κοινού στήνοντας ουσιαστικά ενέδρα στους αντιφασίστες.

Οι φωτογραφίες και το βίντεο μιλούν από μόνα τους για την αγαστή συνεργασία τους.

Οι μάσκες της δημοκρατίας έχουν πέσει από καιρό. Δεν έχουμε αυταπάτες. Οι χαλαρές πορειούλες δεν υπάρχουν, έχουμε καθημερινό πόλεμο με όλα τα μέσα.

Τσακίστε τον φασισμό και τον κρατισμό, δυναμικές ετοιμοπόλεμες πορείες.

2x3sqo6

untitled-1ucipms

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Το Άστυ ως μεγάλη φυλακή

Posted: Δεκέμβριος 9, 2012 in Ειδήσεις και νέα
Ετικέτες:

Η εξεγερση μας για τη λευτερια ας πυρπολησει την πόλη

Ζωή στην πόλη είναι μυριάδες ανθρώπων που ’ναι μόνοι μαζί.

Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ (1817-1862)Image

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τις πόλεις ως το δομικό υποστύλωμα του πολιτισμού, ως τη βάση και το φυσικό πεδίο του θλιβερού πλαισίου της σύγχρονης ζωής. Από γεννησιμιού τους, και κατανοώντας τις ως τόπο μαζικού συνωστισμού ανθρώπινων ζώων σε ένα τεχνητό και τεχνολογικό περιβάλλον, οι πόλεις μετατράπηκαν στη μεγαλύτερη απειλή για το φυσικό κόσμο στον οποίο εισέβαλαν, δεδομένου ότι σε αυτές παράγονται αμέτρητες ποσότητες τεχνητών απορριμμάτων και αναπτύσσονται τρόποι ζωής που δεν κάνουν τίποτα παραπάνω απ’ το να καταστρέφουν και να επιμολύνουν την υποταγμένη φύση που τις περιβάλλει και από την οποία, αντιφατικά, εξαρτώνται για να ικανοποιήσουν τις ενεργειακές ανάγκες τους.

Αρχικά η πόλη γινόταν αντιληπτή ως ένα στρατιωτικό φρούριο με στόχο την υπεράσπιση συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων από πιθανές εχθρικές επιθέσεις κατόπιν της επιβολής του ανθρώπινου είδους επί της φύσης και της εξημέρωσής της μέσω της αγροκαλλιέργειας (μεθόδου που δε συμμεριζόμαστε και απ’ όπου θεωρούμε ότι παράγεται ορμητικά ο καπιταλισμός ενόσω χάνεται ο νομαδισμός και η ανταλλαγή). Αυτή η αντίληψη υποχώρησε όταν οι πόλεις ξεκίνησαν να επεκτείνονται σε νέα εδάφη, ως συνέπεια της συγκέντρωσης ανθρώπινων πληθυσμών στη βάση της διοικητικής, οικονομικής και θρησκευτικής κεντρικοποίησης που λάμβανε χώρα εντός τους. Έτσι, τα αστικά πεδία πλάτυναν και μετασχηματίστηκαν σε μεγάλες λεωφόρους και δευτερεύοντες οδούς, που ακολουθούσαν την τάξη που επέβαλλαν οι κυρίαρχοι για να διασφαλίζουν την κυκλοφορία των ατόμων στην υπηρεσία οικονομικών στόχων.

Όλα τα παραπάνω έθεσαν σε λειτουργία αυτό που σήμερα καταλαβαίνουμε ως πόλη, η οποία παρουσιάζεται ως η μοναδική εναλλακτική «ζωής» με το επιχείρημα ότι η επέκτασή της και η πλήρης ανάπτυξή της αποτελούν συνώνυμο της «προόδου», κάτι που δε θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια, αν πάρουμε για παράδειγμα την πόλη του Τόκιο λόγου χάρη: εκατομμύρια ανθρώπων που ζουν άσχημα ανάμεσα σε τεράστια κτήρια και αρρώστιες, παράγωγα του ακραίου συνωστισμού εντός του οποίου βρίσκονται. Αντίστοιχα παραδείγματα μας δείχνουν ότι μακράν του να αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική ζωής, η πόλη συνιστά τη μοναδική μορφή στην οποία θα μπορούσε να υπάρξει σε όλο του το εύρος το σύστημα της κυριαρχίας, εμφανιζόμενο από τη διοικητική κρατική εξουσία μέχρι την οικονομική εξουσία που αντικατοπτρίζεται στη δικτατορία του Κεφαλαίου.

Η πόλη δε μετατρέπεται μονάχα στο καλύτερο πλαίσιο κοινωνικής οργάνωσης για το σύστημα της κυριαρχίας και όσους το προωθούν –καταλαβαίνουμε ως τέτοιους την τάξη των επιχειρηματιών, των πολιτικών και των κληρικών–, αλλά επίσης γίνεται ο βασικός εχθρός μιας αληθινής ζωής εν ειρήνη, δίχως εξουσία, μιας και η πόλη εκτός του ότι απέχει από την άγρια ακυριάρχητη φύση, όπου προσδοκάμε να ζήσουμε ως ελευθεριακοί/-ές σε σύνδεση με τα πρωταρχικά ένστικτα της αγάπης και της αδελφοσύνης, καταλήγει να είναι μια μεγάλη φυλακή γεμάτη με κελιά και τείχη που εξυπηρετούν τη χάραξη της μεγαλύτερης απόστασης και του ευρύτερου δυνατού διαχωρισμού ανάμεσα στους εκμεταλλευόμενους που την κατοικούμε.

Με αυτόν τον τρόπο, η αλληλοβοήθεια, η αγάπη και η αλληλεγγύη καταλήγουν να είναι ιδέες εχθρικές και βίαιες για μια πόλη, αφού σε αυτήν το μόνο που καθοδηγεί τους πολίτες της (κι απορρίπτουμε την έννοια του πολίτη μετά βδελυγμίας) είναι τα συναισθήματα της απάθειας, του ατομισμού –με την κακή σημασία του όρου– και του μίσους ανάμεσα στους καταπιεσμένους. Πρόκειται για εκφάνσεις μιας σκατοζωής που μας έχει επιβάλει σαν σε σκλάβους η «κανονικότητα». Παρά τον ολοκληρωτικό συνωστισμό μέσα στον οποίο κατοικούμε σε όλες τις πόλεις, βιώνουμε εντούτοις κάθε μέρα μια εσωτερική μοναξιά λόγω των ανύπαρκτων κοινωνικών σχέσεων που παράγονται εντός τους.

Γιατί οι πόλεις εξυπηρετούν μονάχα την ύπαρξη της εξουσίας, της μοναξιάς και της εκμετάλλευσης, κι είναι καιρός να αναζητήσουμε κοινωνικές σχέσεις βασισμένες στην αγάπη και στην αλληλεγγύη που σπάνε και βιάζουν τα τείχη του αστικού πεδίου, και παρομοίως να ζωντανέψουμε ως λυσσασμένοι άγριοι τους εμπρησμούς ενάντια στις δομές των κυριάρχων που θέτουν σε λειτουργία μια πόλη. Ας μη φοβόμαστε τα ερείπια, γιατί μόνο καταστρέφοντας καθετί που μας καταπιέζει, μπορούμε να χτίσουμε κάτι και να πετάξουμε προς τη λευτεριά.

Γραμμένο από τον Πρωτόγονο Πέδρο

Εικόνα  —  Posted: Νοέμβριος 26, 2012 in Ειδήσεις και νέα
Ετικέτες: , , ,

Στις 18 Νοεμβρίου στο Αικατερίνμπουργκ σύντροφοι αφιέρωσαν μια δράση τους στο πλαίσιο της καμπάνιας Food Not Bombs («Τρόφιμα, όχι βόμβες») στους αναρχικούς της κατάληψης ΔέΛΤΑ, στη Θεσσαλονίκη, σε ένδειξη διεθνούς αλληλεγγύης. Η είδηση της απέλασης του αναρχικού μετανάστη Γκουστάβο Κιρόγα στην Κολομβία δεν είχε γίνει ακόμη τότε γνωστή στους εκεί αλληλέγγυους.

Ακολουθούν αποσπάσματα του κειμένου τους.

«Όταν στην Ελλάδα ο κόσμος αυτοκτονεί λόγω ανέχειας, όταν άστεγοι πεθαίνουν κάθε χειμώνα, είναι γελοίο να μένουν ολόκληρα κτήρια αδειανά στο κέντρο της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της χώρας. Σε μια χώρα που μαστίζεται από την κρίση, είναι απίθανο το Δημόσιο να επενδύσει χρήματα στο κτήριο της ΔέΛΤΑ, το οποίο και εκκένωσε, συνεπώς αυτό θα μένει άδειο και θα ρημάζει, ενόσω θα φυλάσσεται από μπάτσους για να μην μπουν μέσα οι κακοί αναρχικοί. Τέτοιες στιγμές γίνεται προφανές ότι η χούντα ποτέ δεν τελείωσε. Η βιτρίνα της ελληνικής δημοκρατίας κατέρρευσε, και πλέον βλέπουμε μια ολοκληρωτική δικτατορία μέσα απ’ αυτήν. (…)

Ευχόμαστε τα συντρόφια μας στην Ελλάδα, παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, να μη σταματήσουν την πάλη ενάντια στο ελληνικό κράτος, που είναι ο μόνος τρομοκράτης. Ελπίζουμε να ξανασυναντηθούμε όταν η κοκκινόμαυρη θ’ ανεμίζει πάνω από μια ελεύθερη Ελλάδα και Ρωσία».

Image

Image

Image

Image

Image

Αυτή την Πέμπτη, 22 Νοέμβρη, στις 7μ.μ. το αναρχικό κοινωνικό κέντρο Κόκκινη και Μαύρη Ομπρέλα (Red and Black Umbrella) θα φιλοξενήσει μια συζήτηση αναφορικά με την ένοπλη ομάδα Επαναστατικός Αγώνας, απ’ την Ελλάδα. Θα είναι μια καλή ευκαιρία να κουβεντιάσουμε σχετικά με τον ένοπλο αγώνα και τ’ αποτελέσματά του, να εξετάσουμε πώς τέτοιες ομάδες αντιμετωπίζονται απ’ το κράτος, καθώς και τις κρατικές αντιδράσεις έναντι ένοπλων οργανώσεων. Επίσης, θα μπορέσουμε να παρουσιάσουμε μια γενική επισκόπηση της υπόθεσης του Επαναστατικού Αγώνα ως τώρα.

Το διεθνές κάλεσμα της Συνέλευσης για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα για δράσεις αλληλεγγύης στις 22, 23, 24 Νοέμβρη, υποστηρίζεται επίσης από τον Αναρχικό Μαύρο Σταυρό του Κάρντιφ.

Image

Image

Αναδόμηση της Ατλαντίδας

«Όλες οι αποφάσεις, όταν πρόκειται για την ελευθερία, κλείνουν μέσα τους το θάνατο. Εμείς μέσα απ’ αυτόν το θάνατο πρέπει να κερδίσουμε τη ζωή. Μια βαθιά ανάσα για το ταξίδι χωρίς τέλος».

Στην Πεύκη [στις 18 Μάη 2011] διεξήχθη ένοπλη συμπλοκή μεταξύ δύο αναρχικών και των δυνάμεων της αστυνομίας.

Τα δύο σκυλιά της, ο Λεοντόπουλος και ο Δρόσος, προσπάθησαν να συλλάβουν εμένα και το σύντροφό μου. Η απάντησή μας ήταν η άρνηση παράδοσης μέσω την ένοπλης αντίστασης με σκοπό τη διατήρηση της ελευθερίας μας, που τόσο εκτιμάμε ως αναρχικοί.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: ο σύντροφος διέφυγε κλέβοντας το περιπολικό, ενώ εγώ συνελήφθην τραυματισμένος. Μαζί τραυματίστηκαν και οι δύο αστυνομικοί, τους οποίους πυροβόλησα πρώτος καταφέρνοντας να τους αιφνιδιάσω. Αναμφίβολα, αν οι αστυνομικοί πέθαιναν και εγώ και ο σύντροφός μου ήμασταν αλώβητοι, θα φεύγαμε.

Άσχετα επίσης από το γεγονός ότι επιχειρησιακή προτεραιότητά μου ήταν η απεμπλοκή και διαφυγή, θα ήταν τιμή…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 470 επιπλέον λέξεις

Image

Image

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012, από τις 22.30
στο Μηχανουργείο του Πολυτεχνείου
(είσοδος από την οδό Στουρνάρη, Αθήνα)

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ